Η 24 η Μαΐου 2026, θα παραμείνει χαραγμένη στη μνήμη μου ως η πιο θλιβερή μέρα στην ένδοξη Ιστορία της ΕΔΕΚ. Επαγγελματικό στέλεχος από το 1992, 34 ολόκληρα
χρόνια, έζησα χαρές, λύπες, συγκινήσεις, απογοητεύσεις. Αυτό όμως που ζήσαμε τη νύχτα της 24 ης Μαΐου δεν έχει προηγούμενο. «Νομίζω σβήσαμε τον αναπνευστήρα και ο ασθενής απέθανε» , μου είπε χαρακτηριστικά τη Δευτέρα των εκλογών ο συναγωνιστής Παναής.
ΌΧΙ Παναή! ΟΧΙ συναγωνιστές! Η ΕΔΕΚ δεν πέθανε. Η ΕΔΕΚ έχει ιστορία 57 χρόνων, έχει συλλόγους, έχει Τοπικές Επιτροπές, έχει ήρωες νεκρούς και ζωντανούς.
Έχει Λυσσαρίδη, Κόκο Φωτίου, Δώρο Λοΐζου, και Δώρο Ηλία. Αλλά έχει και Κουκκουρή, Πετρή, Ελένη, Γρηγόρη. Ναι φίλοι μου, όταν βλέπεις ένα Κουκκουρή να κλαίει σαν μωρό στο γραφείο μου αναπολώντας 60 χρόνια πέτρινα και ρόδινα, όταν ακούς τον μεροκαματιάρη Πετρή να λέει ότι θα δίνει 50 ευρώ το μήνα για να γλυτώσει το κόμμα και να ελπίζει να ακολουθήσουν και άλλοι.
Ο φίλος Γρηγόρης να μου λέει «εγώ είμαι χαμηλόμισθος και θα βάζω 10 ευρώ το μήνα από το υστέρημα μου Η συναγωνίστρια Ελένη από το Καμπί έκανε ένα μήνα να κοιμηθεί γιατί ο αδελφότεκνος της κατέβηκε υποψήφιος με το κόμμα Αγρονόμος.
Η ΕΔΕΚ φίλοι είναι ο Κωστής από τον Πεδουλά που μου τηλεφωνά καθημερινώς και αγωνιά για το μέλλον της ΕΔΕΚ.Η ΕΔΕΚ είναι ο Γιαννάκης Κωνσταντάς από τις Γερακιές που έχασε τρεις προαγωγές για το πολιτικό του φρόνημα, επειδή ήταν ΕΔΕΚΙΤΗΣ. Η ΕΔΕΚ είναι ο Φάνος από τον Κάμπο της Τσακκίστρας που πήγε να ψηφίσει για τον Πατέρα του τον Δημητρουλλά τον μακαρίτη που υπερασπίστηκε τη Δημοκρατία δίπλα από τον Γιατρό. Κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι διαφορετική. Σε αυτή τη μάχη έπρεπε να πείσουμε
τον ΕΔΕΚΙΤΗ να ψηφίσει ΕΔΕΚ. Οι λόγοι είναι γνωστοί και κυρίως η εσωστρέφεια που επικράτησε τα τελευταία χρόνια.
Είμαι μάρτυρας των προσπαθειών, των τεράστιων προσπαθειών που έγιναν από την Ηγεσία σε όλες τις επαρχίες χωρίς καμιά ανταπόκριση, ειδικά σε άτομα που
επωφελήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια σε θέσεις – δόξα και χρήμα. ΕΔΕΚ ήταν ο μακαριστός Άρης Μαυροσκούφης, με πρώτιστο μέλημα του να προσφέρει με ανιδιοτέλεια χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.
ΕΔΕΚ ήταν οι τέσσερις πατριώτες από τον Μουτουλλά ( Χαράλαμπος Παυλίδης,Νέστορας Βλάχος, Παναουρής και Ευριπίδης) που με κίνδυνο της ζωής τους και των οικογενειών τους, πήγαν και ανατίναξαν το Ξυλογεφυρο του Πεδουλα, φράζοντας το δρόμο στους φασίστες της ΕΟΚΑ Β' που ακολουθούσαν τον Μακάριο σε κυνηγητό θανάτου.
ΕΔΕΚ ήταν ο πατέρας μου, που όταν το 1974, ο αρχηγός της ΕΟΚΑ Β' γνωρίζοντας πως ανήκε στις ομάδες του Βάσου Λυσσαρίδη, βροντοφώναξε κάτω από το σπίτι
μας,''Απόψε θα κλάψουν μάνες και παιδιά'', η απάντηση του ήταν πολύ απλή,''ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ''.Στις ομάδες του Βάσου Λυσσαρίδη ανήκαν όμως και τα παλληκάρια του Άνδρου
Φιλιππίδη στο Καιμακλί, των Χοιροπούλη και Τριχινά στην Σολιά και του Θωμά,Λαμπρή και Δώρου στην Μαραθάσα.Σήμερα η λέξη συναγωνιστής έχασε την έννοια της. Σήμερα οι λεγόμενοι Σοσιαλιστές έγιναν ληστές και μας έκλεψαν, οδηγώντας τις ψήφους μας σε άλλα μονοπάτια.
Τελειώνοντας θέλω να τονίσω ότι ήρθε η ώρα οι νέοι της ΕΔΕΚ να βγουν μπροστά.Να διεκδικήσουν να ηγηθούν και να γράψουν τη δική τους ιστορία στις χρυσές σελίδες του
κινήματος σε συνδυασμό με την εμπειρία κάποιον παλαιότερων στελεχών.
Τι θέλει και τι ζητά σήμερα ο απλός Εδεκίτης. Να είμαστε όλοι αγαπημένοι, ενωμένοι και μονιασμένοι σαν τη γροθιά του κινήματός μας. Με μια ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία και ρυθμιστικό ρόλο στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Δυστυχώς στον τομέα αυτό αποτύχαμε!
Tις τελευταίες δεκαπέντε μέρες έχω γίνει μάρτυρας αγάπης , λατρείας, αφοσίωσης. Η ΕΔΕΚ έχει ιστορία, παρόν και μέλλον. Σας καλώ να ξανασηκώσουμε την γροθιά
ψηλά σε νέους αγώνες για να βροντοφωνάξουμε ΕΔΕΚ, ΛΑΟΣ ,ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.
