Τριάντα χρόνια μετά, ο Τάσος Ισαάκ παραμένει σύμβολο μιας Κύπρου που δεν συμβιβάζεται με την κατοχή, τη λήθη και την αδικία.
Στις 11 Αυγούστου 1996, στη Δερύνεια, ένας 24χρονος Κύπριος δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Η δολοφονία του καταγράφηκε και οι ευθύνες αναδείχθηκαν. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε την Τουρκία υπεύθυνη για παραβιάσεις του δικαιώματος στη ζωή και για την αποτυχία αποτελεσματικής διερεύνησης της υπόθεσης.
Κι όμως, τριάντα χρόνια μετά, οι δολοφόνοι παραμένουν ατιμώρητοι.
Αυτό δεν είναι απλώς μια ιστορική εκκρεμότητα. Είναι πληγή στη συλλογική μας μνήμη και υπενθύμιση ότι η κατοχή δεν μπορεί να μετατραπεί σε «κανονικότητα».
Η ΕΔΕΚ έχει διαχρονικά διατυπώσει μια ξεκάθαρη θέση: δεν αποδέχεται τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ούτε ως ονομασία ούτε ως περιεχόμενο λύσης του Κυπριακού, υποστηρίζοντας μια δημοκρατική και ευρωπαϊκή λύση που θα διασφαλίζει τα δικαιώματα όλων των νόμιμων κατοίκων, την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων.
Γιατί η μνήμη του Ισαάκ δεν είναι τελετουργία.
Είναι πολιτική ευθύνη.
Το χρέος μας απέναντι στην ιστορία δεν είναι να συνηθίσουμε τη διχοτόμηση ούτε να βαφτίσουμε την κατοχή «νέα πραγματικότητα». Είναι να αγωνιστούμε για μια Κύπρο ελεύθερη, ενιαία, δημοκρατική και πραγματικά ευρωπαϊκή.
Τριάντα χρόνια μετά, ο Τάσος Ισαάκ μάς θυμίζει ότι κάποιοι πλήρωσαν με τη ζωή τους για την ελευθερία.
Το ελάχιστο που τους οφείλουμε είναι να μην ξεχάσουμε. Και να μην παραιτηθούμε.